គោលនយោបាយចល័តភាពគឺជាគន្លឹះសម្រាប់និរន្តភាពនៃបរិស្ថាន

ការប្រើប្រាស់ថយន្តគឺជាកត្តាចម្បង ដែលបង្កឱ្យមានការប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថានបៃតង។ ការយល់ដឹងរវាងការតភ្ជាប់គោលនយោបាយចល័តភាព និងការរិចរិលនៃបរិស្ថានធម្មជាតិ គឺជាកត្តាចាំបាច់ ព្រោះវាជាគន្លឹះក្នុងការទប់ស្កាត់ការបាត់បង់បរិស្ថានធម្មជាតិបន្ថែមទៀត។ អត្ថបទនេះ បង្ហាញពីមូលហេតុនៃការបាត់បង់បរិស្ថានធម្មជាតិពីទស្សនៈនៃការពង្រីកទីក្រុង និងដំណោះស្រាយក្នុងការបង្រួមទីក្រុងគឺជាផ្លូវតម្រង់ទិសក្នុងការអភិវឌ្ឍ។

ការពង្រីកទីក្រុង គឺជាកាលៈទេសៈដែលមិនអាច​ជៀស​វាង​បាននៅ​ពេល​ដែល​ទីក្រុង​កាន់តែ​រីក​ចម្រើន​។ សម្ពាធសេដ្ឋកិច្ច និងការអភិវឌ្ឍ​បានកែប្រែអតីតដីស្រែចំការ ដីលិចទឹក និងបឹង​ទៅ​ជា​អគារ ផ្លូវ និង ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធសាធារណៈ។

ទីក្រុងភ្នំពេញតែងតែពង្រីកទៅតាមនិន្នាការគ្រីនហ្វៀល (Greenfield) មានន័យថាការបំប្លែង​បរិស្ថានធម្មជាតិ ដូចជា ផ្ទៃទឹក ដីលិចទឹក និងទេសភាពជនបទ ដើម្បីបង្កើតសង្កាត់ថ្មី។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ទីតាំងដូចជាវត្តកោះពហុកីឡដ្ឋាន ជាតិអូឡាំពិក និងសួនច្បារស្ពាននាគ សុទ្ធតែជាកន្លែងមានទឹកដែលត្រូវបានលប់។ ដូចគ្នានេះ ដែរឈ្មោះនៃទីតាំងដែលសំដៅទៅទឹក ឧទាហរណ៍ បឹងកេងកង ទឹកថ្លា បឹងកក់ ស្រះចក និងបឹងត្របែកជាដើមក៏បង្ហាញឱ្យឃើញថាទីតាំងទាំងនោះ ធ្លាប់ជាបឹង និងផ្លូវទឹកផងដែរ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ល្បឿននគរូបនីយកម្មនាពេលបច្ចុប្បន្នបណ្តាលឱ្យមានវិបត្តិ។ នៅពេលដែលការរីកដុះដាលទីក្រុងមាន​ភាពរាលដាល ដូចជាការពឹងផ្អែកលើយានយន្តឯកជន និងមិនអាចគ្រប់គ្រងបានការបណ្តេញ​ប្រជាជនចេញ ការបាត់បង់ជីវភាព និងការបំផ្លិចបំផ្លាញបរិស្ថានធម្មជាតិកាន់តែកើតឡើងញឹកញាប់ និងមាន​ភាពធ្ងន់ធ្ងរ។ ផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមានទាំងនេះ មិនត្រឹមតែកើតឡើងចំពោះអ្នករស់នៅជិតតំបន់អភិវឌ្ឍប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ប៉ះពាល់ដល់​ប្រជាពលរដ្ឋក្នុងរាជធានីភ្នំពេញទូទៅផងដែរ។

ក្នុងការរុករកដំណោះស្រាយសម្រាប់បញ្ហានេះ ការសម្រាយពន្យល់ និងផ្ដល់អនុសាសន៍ផ្ដោតទៅលើតែរោគ​សញ្ញាតែប៉ុណ្ណោះ។ ខណៈពេលដែលអំពើពុករលួយ និងការរកប្រាក់ចំណេញត្រូវបានគេលើកឡើងជាញឹកញាប់ថាជាកត្តាចម្បង ឬជាដើមហេតុមិនបានកំណត់ ដែលនាំឱ្យមានការរីករាលដាលទីក្រុងដោយខ្វះការគ្រប់គ្រងនោះទេ។ ដើម្បីរក​ដំណោះស្រាយ ដែលមានប្រសិទ្ធភាព ការវិភាគ និងផ្ដល់អនុសាសន៍គួរឈ្វេងរកកត្តាចម្បង ដែលជំរុញឱ្យទីក្រុងរីករាល​ដាលគ្មានដែនកំណត់ ដូចជាការពឹងផ្អែកលើយានយន្តឯកជន និងការរៀបចំទីក្រុងផ្ដោតទៅលើរថយន្ត។

លើសពីសម្ពាធសេដ្ឋកិច្ច

ស្របពេលប្រទេសកម្ពុជាកំពុងរីកចម្រើនតម្រូវការសម្រាប់លំនៅឋានកន្លែងពាណិជ្ជកម្ម និងកន្លែងបម្រើការងារសេវាកម្មកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងជំរុញឱ្យមាននគរូបនីយកម្ម។តម្រូវការនេះ ត្រូវបានបំពេញទាំងស្រុងដោយវិស័យឯកជន ដែលអភិវឌ្ឍ និងកែប្រែទេសភាពជនបទទៅជាតំបន់ទីក្រុងថ្មី ពោរពេញទៅដោយផ្ទះ អគារពាណិជ្ជកម្ម និងបរិក្ខារផ្សេងៗទៀត។ នៅក្នុងទីផ្សារសេរីដែលតែងតែផ្តោតលើប្រាក់ចំនេញតម្លៃអចលនៈទ្រព្យបានកើនឡើងខ្ពស់លើសលប់ក្នុងរយៈពេលមួយទសវត្សរ៍ចុងក្រោយនេះ ដោយមិនមានការគ្រប់គ្រងឱ្យបានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ។ ជាការឆ្លើយ​តប ក្រុមហ៊ុនអភិវឌ្ឍបានជ្រើស​រើសទីតាំងដែលនៅកាន់តែឆ្ងាយពីស្នូលកណ្តាលនៃទីក្រុងភ្នំពេញ ​គម្រោងលំនៅឋានល្បីៗមួយចំនួនមានទីតាំងនៅតាម​បណ្តាលខណ្ឌជាយក្រុងនានា ដូចជាខណ្ឌកំបូល ខណ្ឌដង្កោ និងខណ្ឌពោធិ៍សែនជ័យ ហើយស្ថិតនៅចំងាយជាង​១៧គីឡូម៉ែត្រទៅ ២១គីឡូម៉ែត្រ ពីកណ្តាលទីក្រុងភ្នំពេញ។ ជាលទ្ធផលគម្រោងលំនៅឋានភាគច្រើនមានចំងាយឆ្ងាយ​ពីកន្លែងធ្វើការសាលារៀនមណ្ឌលសុខភាព សេវាសាធារណៈ និងកន្លែងលំហែកាយ ដែលបង្ខំឱ្យមាន​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ប្រចាំថ្ងៃ​ឆ្ងាយ​ខ្លាំង​។

ភាពរីកដុះដាលនៃទីក្រុងបានបង្ករឱ្យមានការថយចុះនៃបរិស្ថានធម្មជាតិកាន់តែខ្លាំងទៅៗ។ ឧទាហរណ៍ ជាផ្នែកមួយនៃផែនការអភិវឌ្ឍន៍ទីក្រុងរបស់ខ្លួនរាជរដ្ឋាភិបាលគ្រោងនឹងប្រគល់ដីព្រៃការពារនៅភ្នំតាម៉ៅ ដែលមានចម្ងាយ ៤២គីឡូម៉ែត្រ ខាងត្បូងរាជធានីភ្នំពេញក្នុងឆ្នាំ២០២២។ ជាងពាក់កណ្តាលនៃព្រៃភ្នំតាម៉ៅ ត្រូវបានខ្ទេចខ្ទីទុកឱ្យឧកញ៉ាពាក់ព័ន្ធនយោបាយធ្វើឱ្យមានការថ្កោលទោសយ៉ាងទូលំទូលាយពីសកម្មជនបរិស្ថាន និងសាធារណជនទូទៅ។ សង្គមស៊ីវិលដាក់សម្ពាធលើនាយករដ្ឋមន្ត្រីកម្ពុជាឱ្យចូលខ្លួនបញ្ឈប់ការកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើនៅក្រៅរាជធានីរបស់ប្រទេសជាតិ។ ជាអកុសល មួយសប្តាហ៍មុនការអន្តរាគមន៍ អ្នកអភិវឌ្ឍបានឈូសឆាយដី ៥០០-៦០០ ហិកតារួចទៅហើយ។ សព្វថ្ងៃនេះ ព្រៃនៅភ្នំតាម៉ៅបានជួបជោគវាសនា ដូចគ្នានឹងបឹងជាច្រើនក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ ដែលនាំឱ្យសមាជិកសង្គមស៊ីវិលសម្តែងការព្រួយបារម្ភកាន់តែខ្លាំងឡើងអំពីអនាគតនៃតំបន់ការពារធម្មជាតិ និងតំបន់ការពារជុំវិញទីក្រុង។

តើកត្តាគោលនយោបាយរៀបចំទីក្រុងអ្វីខ្លះ ដែលជំរុញឱ្យមានការអភិវឌ្ឍន៍បែបរីករាលដាល?

ទីក្រុងផ្តោតលើរថយន្ត

គោលនយោបាយចល័តភាពទីក្រុង គឺជាកត្តាសំខាន់មួយក្នុងការតម្រងទិសដៅនគរូបនីយកម្ម។ ទីក្រុងមួយពង្រីករាលដាលនាំឱ្យបំផ្លាញជម្រកធម្មជាតិ និងបណ្តេញប្រជាជនចេញពីទីលំនៅ ឬពង្រីកយ៉ាងប្រណីតឱ្យការថែរក្សាបរិស្ថាន
ធម្មជាតិ និងកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់សង្គម គឺអាស្រ័យលើគោលនយោបាយចល័តភាពទីក្រុង។ ក្នុងករណីទីក្រុងភ្នំពេញ គឺយើងបានជ្រើសរើសយានជំនិះឯកជនជាមធ្យោបាយធ្វើដំណើរចម្បង។ ពិតមែនហើយបុគ្គលដែលមានលទ្ធភាពប្រើប្រាស់យានជំនិះផ្ទាល់ខ្លួន ដូចជាឡានទំនើបជាដើម គាត់អាចធ្វើដំណើរឆ្ងាយប្រចាំថ្ងៃបាន។ ប៉ុន្តែភាពងាយស្រួលនេះ បានជំរុញការពង្រីកទីក្រុងឱ្យកាន់តែឆ្ងាយទៅ ហួសផុតពីដែនកំណត់​ចូលទៅដល់បរិស្ថានធម្មជាតិ។ទីក្រុងដែលពឹងផ្អែកទាំងស្រុងលើយានជំនិះឯកជន គឺជាក្រុងដែលបង្កើតឡើងសម្រាប់យានយន្តឯកជន (រថយន្ត) ដោយមិនបានលើកតម្កើនមធ្យោបាយធ្វើដំណើរផ្សេងទៀត។ ទីក្រុងបែបនេះមានដង់ស៊ីតេទាប (មានដង់ស៊ីតេប្រជាជនតិចជាង ១៥ ០០០នាក់ក្នុងមួយគីឡូម៉ែត្រការ៉េ) សំណង់មិនមានការប្រើប្រាស់ចម្រុះការដឹកជញ្ជូនសាធារណៈ មិនគ្រប់គ្រាន់ និងមានលក្ខណៈពិបាកថ្មើរជើងដែលធ្វើឱ្យអ្នកស្រុកពឹងផ្អែកតែលើរថយន្ត។ជាដំបូងនគរូបនីយកម្មបែបដង់ស៊ីតេទាប គឺជាការលូតលាស់នៃទីក្រុងដែលទីតាំងនីមួយៗ មានសភាពឆ្ងាយដាច់ស្រយាលពីគ្នា។ ជាឧទាហរណ៍ សាលារៀន ហាងលក់គ្រឿងទេស ការិយាល័យ ភោជនីយដ្ឋាន និងសួនច្បារនៅឆ្ងាយដាច់
ពីគ្នា ដែលនាំឱ្យកាន់តែពិបាកធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីតាំងទាំងនោះ។

ជាបន្ទាប់ បណ្តាញ​ផ្លូវ​ដែលស្មុគស្មាញ និងខ្វះការព្រៀងទុកមុនធ្វើឱ្យតំបន់នីមួយៗមានលក្ខណៈផ្តាច់ចេញពីគ្នា ដែលតម្រូវឱ្យការធ្វើដំណើរ ពោរពេញទៅដោយភាពលំបាក។ បូកផ្សំទាំងការបំពានចិញ្ចើមថ្នល់ដោយយានយន្ត និងអាជីវកម្មតាមដងផ្លូវ សូម្បីតែការធ្វើដំណើរចម្ងាយជិតក៏មិនអាចប្រើមធ្យោបាយថ្មើរជើងបាននោះទេ។ ហើយកត្តាខាងលើទាំងអស់នេះបានជំរុញឱ្យជម្រើសដឹកជញ្ជូនសាធារណៈគ្មានប្រសិទ្ធភាពទាំងស្រុង ដែលជាមូលហេតុនាំឱ្យមានការពឹងផ្អែកទៅលើយានយន្តឯកជនកាន់តែខ្លាំងលើសលប់។

ការសិក្សានៅទីក្រុង ឆាងឈុន (Changchun) នៃប្រទេសចិនបានបង្ហាញឱ្យឃើញថាការសម្រេចចិត្ត របស់បុគ្គលក្នុងការប្រើប្រាស់រថយន្តផ្ទាល់ខ្លួនជាមធ្យោបាយធ្វើដំណើរចម្បងរបស់ពួកគេ ផ្អែកលើលក្ខណៈសម្បត្តិនៃទីក្រុងក្នុងប្រទេសរបស់ពួកគេ។ កត្តារួមចំណែកនានា ទាំងដង់ស៊ីតេនៃទីក្រុង ប្លុក ឬតំបន់នៃទីក្រុងដែលមានការប្រើប្រាស់ចម្រុះ និងចម្ងាយទៅកាន់កណ្តាលទីក្រុង ទាំងអស់នេះ សុទ្ធតែជាកត្តារួមចំណែកឱ្យមានការសម្រេចចិត្តក្នុងការជ្រើសរើសមធ្យោបាយ ធ្វើដំណើរមួយដែលសាកសម។

ដូច្នេះ ករណីរាជធានីភ្នំពេញ ដែលពឹងផ្អែកលើរថយន្តបានបង្ខំអ្នករស់នៅឱ្យចាំបាច់ត្រូវប្រើប្រាស់យានជំនិះឯកជន សម្រាប់ធ្វើដំណើរប្រចាំថ្ងៃ។ កត្តានេះក៏ជំរុញធ្វើឱ្យទីក្រុងកាន់តែមានការពង្រីករាលដាលជ្រៅទៅក្នុងអតីតដីលិចទឹក បឹងនិងដីស្រែជាដើម ដែលបំផ្លាញបរិស្ថានធម្មជាតិនៅជុំវិញរាជធានីភ្នំពេញ។ នាពេលអនាគត បើរាជធានីភ្នំពេញមិនអាចផ្លាស់ប្ដូរចេញពីគោលនយោបាយចល័តភាពទីក្រុងដែលពឹងផ្អែកលើយានយន្តឯកជននោះទេ គឺនាំឱ្យមានការបំផ្លិចបំផ្លាញនឹងការខូចខាតបរិស្ថាន និងផលប៉ះពាល់ដល់សុខភាពប្រជាជនទីក្រុងភ្នំពេញទាំងមូល។

ទីក្រុងបង្រួម

កំណើននគរូបនីយកម្ម គឺផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងកំណើនសេដ្ឋកិច្ច និងវិបុលភាពនៃប្រទេស។ ដូច្នេះហើយ ការរីកលូតលាស់នៃទីក្រុង គឺត្រូវតែកើតមាន និងនគរូបនីយកម្មក៏អាចមានលក្ខណៈដែលមិនប៉ះពាល់អវិជ្ជមានដល់ជីវភាព​ប្រជាជន និងបរិស្ថានបានដែរ។ ក្នុងកិច្ចពិភាក្សា​រកដំណោះស្រាយសម្រាប់ការពង្រឹងការអភិរក្សតំបន់ធម្មជាតិ ទោះបី​មានប្រយោជន៍ក្តីវាអាចព្យាបាល​តែរោគសញ្ញានៃជំងឺតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែមិនអាចរកដំណោះស្រាយមូលហេតុដើមនោះទេ។ ដូច្នេះ ដើម្បីអភិរក្សតំបន់ធម្មជាតិនៅជិតទីក្រុង និងកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមានផ្សេងៗក្នុងសង្គម (ការបណ្តេញ​ចេញពីលំនៅឋាន ការបាត់បង់ជីវភាពរស់នៅ) ដែលបណ្តាលមក​ពីការអភិវឌ្ឍន៍ វាជាការចាំបាច់ដែលបញ្ហានេះត្រូវ​ដោះស្រាយតាមរយៈ​គោលនយោបាយ​នគររូបនីយកម្ម។ ជម្រើសមួយដែលល្អប្រសើរ គឺជាការរៀបចំទីក្រុងដែលមាន​លក្ខណៈបង្រួបបង្រួម។ គោលបំណងនៃវិធីសាស្ត្របង្រួបបង្រួម គឺការបង្កើតទីក្រុងមួយដែលមានផ្ទៃដីតូចជាជាងការរីករាល​ដាល និងផ្ទុយពីគំរូបច្ចុប្បន្ន។ ករណីសិក្សាមួយបានប្រៀបធៀបរវាងទីក្រុងអាត្លង់តាក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិក និងទីក្រុងបាសេឡូណាក្នុងអេស្ប៉ាញ បានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ពីភាពខុសគ្នារវាងទីក្រុងដែលលាតធំ និងទីក្រុងដែលផ្តោត​លើការអភិវឌ្ឍន៍ប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។

អាត្លង់តា គឺជាទីក្រុងដែលពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងលើរថយន្ត  ហើយគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដី៧,៦៩២ គីឡូម៉ែត្រការ៉េ ជាមួយនឹងប្រជាជនចំនួន ៥.៣លាននាក់។ ខណៈពេលដែលបាសេឡួណាមានចំនួនប្រជាជនស្រដៀងគ្នា ប៉ុន្តែវា​គ្របដណ្តប់តំបន់មួយត្រឹមតែ ១/១២ នៃទំហំរបស់អាត្លង់តា។

អាត្លង់តាជាតំបន់ដែលមានផ្លូវធំៗ និងចំណតរថយន្តច្រើន ចំណែកឯបាសេឡូណាវិញ មានផ្លូវថ្មើរជើង សួនសាធារណៈ ហាងកាច់ជ្រុង និងលំនៅឋាន - ទាំងអស់នេះស្ថិតក្នុងប្លុកទីក្រុងតែមួយ។ អាត្លង់តាជួបប្រទះនឹងបញ្ហា ដូចជាការស្ទះចរាចរណ៍ និងភាពចល័តក្នុងទីក្រុងមិនសូវល្អក៏ដូចជាការបំភាយកាបូនច្រើនហួសហេតុ ខណៈពេលដែល​បាសេឡូណារៀបចំឱ្យប្រជាពលរដ្ឋរបស់ខ្លួនរស់នៅជុំវិញប្រព័ន្ធធ្វើដំណើរសាធារណៈ ដ៏មានប្រសិទ្ធភាព និងបង្កើតជាតំបន់​ដែលអាចដើរបាន និងអាចជិះកង់បាន។

អាត្លង់តាត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងកំដៅក្នុងទីក្រុងដែលស្ទើរតែមិនអាចទទួលយកបាន ដោយសារផ្ទៃបេតុងនៃចំណត់រថយន្ត និងផ្លូវកៅស៊ូដ៏ធំៗ ផ្ទុយទៅវិញបាសេឡូណាមានភាពត្រជាក់ដោយសារមានដើមឈើឧទ្យាន និងសួនតាមមាត់ទឹក​ជាច្រើន។

លើសពីនេះ បាសេឡូណាមិនមែនជាព្រៃនៃអគារខ្ពស់ៗនោះទេ។ អគារភាគច្រើនមានកម្ពស់ត្រឹមតែ ៥-៦ជាន់ ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែអាចផ្ទុកលំនៅឋាន ហាង សេវាកម្មសំខាន់ៗ និងសកម្មភាពជាច្រើន។ ម្យ៉ាងទៀត ប្លុកនីមួយៗមានលក្ខណៈងាយស្រួលក្នុងការថ្មើរជើង។

គំរូដែលបានកំណត់ដោយ បាសេឡូណាបង្ហាញឱ្យឃើញថា ការអភិវឌ្ឍន៍បែបបង្រួមមិនចាំបាច់មានភាពចង្អៀត ឬអាគារខ្ពស់ស្គឹមស្កៃនោះទេ ដើម្បីទទួលបានជោគជ័យ។ ជាការពិត ដង់ស៊ីតេសមរម្យគឺជាគុណសម្បត្តិមួយ ព្រោះលំនៅឋាន ឱកាសការងារ ស្ថាប័នអប់រំ សេវាកម្មជាដើម កាន់តែខិតជិតគ្នា កាន់តែធ្វើឱ្យការដឹកជញ្ជូនសាធារណៈមានភាពប្រសើរ និងការធ្វើដំណើរកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព។ ចំណុចសំខាន់បំផុត គឺទីក្រុងដែលបង្រួមផ្ទៃក្រឡាក៏ជួយថែរក្សាប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីជុំវិញផងដែរ។

មេរៀនពីទីក្រុងបាសេឡូណាជាគំរូអភិវឌ្ឍន៍ដ៏ល្អមួយសម្រាប់រាជធានីភ្នំពេញ។

ទីក្រុងបង្រួមរក្សាជម្រកធម្មជាតិ

អ្នកប្រហែលជាមានចម្ងល់ថា បើមានការកំណត់អាទិភាពវិធីសាស្ត្របង្រួមអាចនាំឱ្យមានការសាងសង់អគារខ្ពស់ៗ ឬទេ? គឺមិនមែនទេ ទីក្រុងបាសេឡូណាបង្ហាញរួចហើយការកំណត់ទំហំទីក្រុងឱ្យនៅតូចសមរម្យមិនតែងតែនាំទៅដល់ការ
សាងសង់អគារខ្ពស់ៗនោះទេ។

ភាពបង្រួមមានន័យថាកំណើននៃការប្រើប្រាស់លំហនៅក្នុងតំបន់ទីក្រុង។ គ្រប់អគារគួរតែជាអគារដែលប្រើប្រាស់​ចម្រុះនិងពហុគោលបំណង ដែលរួមមានលំនៅឋាន ភោជនីយដ្ឋាន ហាងលក់ទំនិញ។ល។ ការធ្វើតាមគំរូបែប​បង្រួម​មាន​ន័យថាអ្នកអភិវឌ្ឍនឹងជៀសវាងសាងសងកន្លែង ដែលមានការប្រើប្រាស់តែមួយ ដូចជាយានដ្ឋាន និងទីលាន​វាយ​កូនហ្គោលជាដើម។ ផ្ទុយទៅវិញ ទីធ្លាសាធារណៈ ផ្លាហ្សា និងសួនឧទ្យាន ដែលបម្រើគ្រប់លក្ខណៈនៃមុខងារ​សង្គមវប្បធម៌​លំហែកាយ និងសេដ្ឋកិច្ចគួរតែត្រូវបានផ្តល់អាទិភាពជាធំ។

ដូចគ្នានេះដែរ ការដឹកជញ្ជូនក៏ត្រូវតែបង្រួបបង្រួមដូចគ្នាដែរ។ ការសាងសង់ផ្លូវធំៗចំណតយានយន្ត និងយានដ្ឋាន​រាប់មិនអស់គួរតែត្រូវបានជៀសវាង។ជំនួសមកវិញការធ្វើដំណើរគួរតែផ្លាស់ប្តូរមកមានការប្រើប្រាស់ឡានក្រុងដែលផ្ទុកអ្នកធ្វើដំណើរបានច្រើនជាង ប៉ុន្តែមានតម្លៃថោកក្នុងការធ្វើដំណើរ និងមាននិរន្តរភាពក្នុងការថែរក្សា ផ្លូវជិះកង់ និងចិញ្ចើមថ្មើរ​ជើង។ ជាងនេះទៅទៀត ការសាងសង់ប្លុកទីក្រុងឱ្យមានភាពងាយស្រួលក្នុងការថ្មើរជើង ធ្វើឱ្យ​ការធ្វើដំណើរសកម្ម និង​ការប្រើប្រាស់មធ្យោបាយធ្វើដំណើរសាធារណៈ ក្លាយទៅជាជម្រើសដ៏ងាយស្រួល និងទាក់ទាញសម្រាប់អ្នករស់នៅ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ដូច្នេះវិធីសាស្ត្របង្រួមនេះ គ្រាន់តែអំពាវនាវឱ្យយើងប្រើប្រាស់លំហដែលយើងមានរួចមកហើយឱ្យមានភាពចម្រុះ និងអស់ពីលទ្ធភាព ដែលកាត់បន្ថយតម្រូវការក្នុងការសាងសង់អគារខ្ពស់ ឬសាងសង់បែបពង្រីករាលដាល។ ជាចំណុច​បញ្ចប់ ការផ្លាស់ប្ដូរគោលនយោបាយចល័តភាព ចេញពីការពឹងផ្អែកលើយានយន្តឯកជននាំឱ្យទីក្រុងមាន​លក្ខណៈ​បង្រួបបង្រួម មិនត្រឹមតែនាំឱ្យទីក្រុងមានភាពងាយស្រួលក្នុងការរស់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏បានជួយសម្របសម្រួល ការថែរក្សា​បរិស្ថានធម្មជាតិ និងកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមានសង្គមផងដែរ។

អត្ថបទសិក្សាស្រាវជ្រាវខ្លីខាងលើនេះ ឆ្លុះបញ្ជាំងពីទស្សនៈរបស់អ្នកស្រាវជ្រាវវ័យក្មេងលើជ្រុងមួយនៃការអភិវឌ្ឍន៍ក្រោមប្រធានបទ៖

“ គោលនយោបាយចល័តភាពគឺជាគន្លឹះសម្រាប់និរន្តភាពនៃបរិស្ថាន”
*បញ្ជាក់អត្ថបទនេះ មិនបានសិក្សាស្រាវជ្រាវស៊ីជម្រៅ និងឆ្លុះបញ្ជាំងអំពីទស្សនៈរបស់អង្គការសមាគមធាងត្នោត (ស.ធ.ត)។